   |
||
| Naar thuispagina | ||
| Hartje Rotterdam 2005-01-09 Reeuwijkse Plassen, een tocht om niet gauw meer te vergeten... | ||
|
Deze keer voerde de tocht naar het noordoosten,
Blijswijk en waarschijnlijk nog verder ook, ik ben daar zelf niet meer
bij geweest. De dag was prachtig, zonnig, met mooi winterweer, zoals je
verwacht begin januari. Met de wind weer in de rug begonnen en dat
schoot lekker op. Langs de Rotte op naar Reeuwijk waar we heel gezellig
koffie hebben gedronken. Als de financiën geen rol zouden spelen
zou dit het gebied zijn waar ik zou willen wonen. Het blijft na al die
keren dat ik er ben geweest zo mooi daar. Je kunt er fantastisch
schaatsen, fietsen (al is het er in de zomer soms zo druk dat er files
ontstaan op de smalle weggetjes) en wandelen. Ook nu reden we door dit prachtige gebied. Water links, water rechts en soms water links en rechts. We reden op een gegeven moment op een supersmal fietspaadje en dat vonden de wandelaars niet leuk. Was toch echt een fietspad. Na dit pad kwam er een brug (zie pagina Hartje Rotterdam) en omdat het smalle pad het groepje wat uit elkaar had gebracht wachtte ik even op de brug. Met Daniëlle naast me. Ik reed op mijn 26 inch Lyra en terwijl ik stil stond verloor ik me evenwicht. Dat gebeurt sneller dan op een 20 inch fiets, ik spreek uit ervaring. het volgende heb ik naar hartje Rotterdam gestuurd:
Hoi allemaal,
Bedankt voor jullie medeleven. Ik
geloof dat het met mijn been reuze meevalt. Ik was nogal geschrokken
van de zwelling ter grootte van een half (zacht) ei, maar die
zwelling is helemaal weg. Wat over blijft zijn wat schaafwonden.
Omdat ik toch de dokter nog moest bellen heb ik gevraagd of een open
wond met water uit een sloot kwaad kon, maar ze stelde me gerust.
Wel schijnt het verstandig te zijn om een geldige injectie tegen
straatvuil te hebben. Als je dan komt vallen heb je die bescherming
alvast. Wellicht een tip voor hartje Rotterdam en BosscheBloem,
omdat ik nog nooit zoveel mensen heb zien vallen als in deze
clubjes. Ik heb nog even telefonisch contact met mijn redster in
nood gehad. Ik vertelde haar dat ik toch de schrik wel behoorlijk in
mijn benen had zitten en daarom misschien wat vreemd gedrag
vertoonde. Nu vertoon ik dat meestal altijd wel, maar er komt toch
wel het e.e.a. op je af hoor. Wat er nu eigelijk precies gebeurde
weet ik nu nog niet. Ik denk dat doordat ik stil stond mijn
evenwicht verloor en gewoon mijn linkerbeen op de grond wilde
zetten. Er was echter helemaal geen grond en ik ben vermoedelijk met
mijn been langs de zijkant van de brug gegaan. Ik herinner me dat ik
ook niet direct wist wat boven of onder was, kwam toch wel snel weer
boven water, inwendig vloekend (of was het hardop?) en realiseerde
me dat ik mijn fototoestel bij me had. De watertemperatuur was ook
niet echt aangenaam en met fietsschoenen aan een perfecte schoolslag
ging lastig. En je kon er echt niet staan hoor. Eenmaal op de kant
geholpen door Danielle was goede raad duur. Gelukkig hielpen jullie
je me aan alle kanten, want je voelt je redelijk paniekerig. Wie
heeft er eigenlijk aangebeld? Toen ik eenmaal binnen was heb ik me
in het toilet uitgekleed en zag dat ik bloedde. Ik kreeg een hele
stapel handdoeken, maar mijn lichaam was eigenlijk al weer droog.
Mijn redster in nood was ook flink geschrokken en bood me zelfs haar
excuses aan voor het feit dat ze gezegd had dat ze net alles had
schoon gemaakt met het oog op komende visite! Echt een schat. Na
alle wonden met een pleister beplakt te hebben durfde ik de kleren
aan te doen. Pas toen ik weer op de fiets zat met een geleend jack
van Guus ( nog bedankt he) kwam ik weer een beetje bij en baalde er
ook van dat ik niet door kon fietsen. Ik stelde Guus nog voor om
rustig aan naar Rotterdam te fietsen, maar gelukkig zag ie daar
niets in. Ik denk dat dat voor mij ook wel beter was naderhand. Ik
ben niet zo'n openbaar vervoer gebruiker maar het ging als een
trein. Thuis gekomen bij mijn moeder en Anneke kon ik mijn verhaal
in geuren en kleuren vertellen. Je verwacht dit soort avonturen
eerder van een jongetje van 10 dan van een volwassen vent van 50,
maar mijn moeder was net zo bezorgd als of ik 10 was. Ze raadde me
aan om voortaan maar een handdoek mee te nemen als ik ging fietsen.
Ze ziet echt altijd overal beren lopen..
Jammer dat ik de proleet onder ons
niet meer in actie heb kunnen zien, dat is wel jammer dat ik dat
gemist heb. Al met al een dag dat je weet dat je leeft en ondanks
alles een heerlijke tocht met weinig tegenwind. Als het weer niet
echt al te slecht is ben ik volgende week bij het lustrum van HSL en
wie weet zie ik jullie daar nog. Daarna ga ik met een bos bloemen of
een fles wijn de kleren terug brengen en de mijne halen. Prins
Bernard is er dan jammer genoeg niet bij, maar de vierde zondag is
er weer een tocht in 's-Hertogenbosch hè. En er gebeurt altijd wel
hè. Laten we hopen dat het dan hard vriest...
Met vriendelijke groet,
Leo
De rest is dus op Guus na de tocht gaan vervolgen. Ik heb geen nadelige gevolgen ondervonden aan deze winterse duik. |
||