kettingpons

Zondag 25 januari 2009.

Op mijn aankondigende en uitnodigende(?) mail van vorige week is door 3 mensen positief gereageerd. Bossche Bloem gaat dus door.

De weersvoorspelling zegt echter flink wat water voor de rit klaar te hebben staan. Vrijdag geeft buienradar als verwachting nog 3 tot 6 mm regen aan. Nou, het moet al gek lopen als wij dat allemaal te verwerken zullen krijgen. Maar diezelfde buienradar meldt op zaterdag een prachtige zondag. En dat klopt.

Zondagochtend rij ik met zon en wind in de rug naar Den Bosch. Vanwege die gunstige omstandigheden sta ik al voor tienen boven bij de roltrap van mijn koffie te genieten.

Een meisje met gouden tand en dito onderlippiercing, wat zojuist haar vriendje bij de grootgrutter in het station aan het werk heeft gezet, vraagt me wat ik doe. Ik ben wat verbaasd door zoveel spontaniteit. Ik antwoord dat ik liggend fiets of andersom of zoiets. Ik bespeur wat argwaan in mijn gedachten.

“Ga je dat helemaal alleen doen?” vraagt ze verder. Ik stel haar gerust: “Nee hoor, vandaag ga ik met een groepje. Maar met solo fietsen is ook niets mis,” verzeker ik haar nog, maar ze houdt het voor gezien.

Even later wordt ik hartelijk begroet door een man met baret. “Tjonge, dat ziet er goed uit!” zegt hij joviaal. Hij kijkt mij daarbij aan en niet mijn fiets. Dit levert nog meer argwaan op dan daarnet.

Hij vertelt dat hij met zijn vrouw met de trein vandaag op familiebezoek gaat in een voor mij onbekend dorpje net boven Antwerpen. Vroeger deden ze dat altijd met de auto, maar ja, het is ver, het is druk, nee joh, wij gaan lekker met de trein. Ik kijk rond of ik ergens een verborgen camera in de hand van een reclame-ns-er zie. Maar deze man blijkt helemaal authentiek.

Hij zegt me ook nog dat hij rondleidingen geeft in de Sint Jan. Daar hangt in of bij een koepel een klokkenspel wat je met je pink kunt bewegen.  Laatst was daar een mevrouw die dat niet geloofde. Hij zei dat ze het mocht proberen, maar die vrouw durfde niet. Hij demonstreerde het daarom maar zelf. Hij liet mij zien met welke pink hij dat kunststukje uitvoerde. Toen ik zei dat ik nooit bovenin de koepel was geweest vertelde hij dat het het deksel van de doopvont betrof, ja, helemaal koper. Tuurlijk, ik had geen enkele reden om ergens aan te twijfelen. Ik maakte aanstalten mijn fiets te pakken, ik wenste hem en zijn vrouw een goede reis en kreeg van hem ook een fijne dag gewenst.

Beneden in het zonnetje zette ik mijn wacht voort. Een groepje jongelui met stadsfietsen verzamelde zich. Een zwarte Quest stopte vlak voor me, we groetten elkaar. De jonge rijder keek naar het groepje jongelui. Ik vroeg hem of hij bij die groep hoorde of dat hij voor Bossche Bloem kwam. Nee, hij hoorde bij de jongelui, maar vond het wel leuk dat hier een ligfietsgroepje ging starten.

Theo berichtte dat hij iets later zal komen, de trein hè. Piet blijft thuis liggen, hartstikke ziek. Beterschap Piet, tot volgende maand dan maar. Thérèse is er op tijd. Gedrieën besluiten we met de wind op kop weg te rijden. Laat ik nou stom toevallig een knooppuntenroute gemaakt hebben die eerst pal zuid koerst.

Via de lege Bossche binnenstad, daarna door het vooral met hardlopers gevulde Bossche Broek rijden we richting Sint Michielsgestel. We missen een knooppuntaanwijzer, of wordt die zelf al vermist. Met een omweg door Gestel-centrum komen we bij de golfbaan toch weer op de geplande route.

Een prachtig zandpad leidt ons door kaal bos en zelfs over enkele miniheuveltjes via de Hooibrug naar Gemonde. Vandaar slingeren we naar het Hermalen, een buurtschap net buiten Schijndel. Via landbouwweggetjes, waar we regelmatig met drieën naast elkaar kunnen rijden, doorkruisen we het populierengebied tussen Schijndel, Olland en Sint Oedenrode. Nadat we nogmaals de Dommel zijn overgestoken en we bijna op de helft van de geplande tocht zijn, krijgen we zin in koffie met.

In Boskant verlaten we even de route. De koffie met bij de open haard is prima. Theo klaagt wat over zijn conditie. Hij is ook al 2 dagen 45. Tja, dat hakt er in beamen wij meelevend.

Theo vertelt ook enthousiast over de organisatie van Cycle Vision, dit jaar in Tilburg. Mooi werk om zo’n prachtig evenement naar het zuiden te halen. Succes met de voorbereidingen.

Binnendoor rijden we langs een prachtige bomenkwekerij. In Best steken we de A2 over en missen dan weer een bord bij de spoorlijn. Omdat het toch wel erg de-grond-in gaat worden, keren we om en vinden we al snel weer de geplande richting. Nog steeds onder een blij zonnetje duiken we het Veldersbos in. Bomen nodigen uit voor een sanitaire stop. Ik stap weer op, zet aan, hoor een knak en zie dat mijn ketting op de grond ligt.

Gebroken. Geen nood, want altijd alle gereedschap bij me. Maar ….. de kettingpons blijft onvindbaar. Wanner heb je hem voor het laatst gebruikt helpt Thérèse. Nou bij het opknappen van mijn Alleweder…….ver…., natuurlijk, daar ligt hij dan natuurlijk nog.

Ik bel mijn echtgenote en vraag haar mij in Best op te pikken. T&T kunnen dan op mijn knooppuntenkladje de tocht vervolgen.

Jaloers zie ik hen vertrekken. Zelf keer ik om en wandel bijna 5 km terug naar Best.

Wachten hoef ik niet, mijn vrouw komt tegelijk met de auto aan. Perfecte planning.

Jammerdat ik met de auto terug moet, maar toch een dag die veel genietmomenten opleverde.

Via de mail hoor ik dat Thérèse en Theo nog wel over de Kampina zijn gekomen, maar dat ze toen zijn gesplitst: Theo naar zijn Tilburg en Thérèse naar haar Den Bosch.

Bossche Bloem heeft weer gereden.

Wie gaat er op 28 februari mee?

Joop